می خوردن وشاد بودن ایین من است       فارغ بودن ز کفر و دین دین من است           گفتم به عروس دهر کایین تو چیست        گفتا دل خرم تو کابین من است         یک چند به کودکی به استاد شدیم          یک چند به استادی خود شاد شدیم        پایان سخن شنو که ما را چه رسید     چون اب بر آمدیم و چون باد شدیم        از امدن بهار و از رفتن دی       اوراق وجود ما همی گردد طی       می خور مخور اندوه که فرمود حکیم       غمهای جهان چو زهر و تریاقش می        حکیم عمر خیام